گفت‌وگوها

یادداشت‌هایی از پارک علم و فناوری: دغدغهٔ واقعی مدیر یک مرکز رشد

گفت‌وگو با معاون یک پارک فناوری دربارهٔ کارکرد واقعی مراکز رشد و کاستی‌هایشان.

۷ دقیقه مطالعه
کارآفرینی

متن اصلی به زبان انگلیسی نگاشته شده و نسخهٔ فارسی، توسط هوش مصنوعی ترجمه شده است.

با معاون مدیر پارک علم و فناوری خراسان، نهادی منطقه‌ای که مسئول تبدیل ایده‌های فناورانهٔ اولیه به کسب‌وکار واقعی است، گفت‌وگو کردم. انتظار داشتم بحث دربارهٔ بودجه و امکانات باشد؛ اما چیزی که به دست آمد بیشتر مطالعه‌ای بود دربارهٔ فاصلهٔ میان کاری که یک نهاد برای انجامش طراحی شده و منابعی که واقعاً در اختیار دارد.

کار واقعی پارک چیست؟

مأموریت رسمی از «حمایت از نوآوری» محدودتر است. بنیان‌گذار می‌تواند تقریباً با هیچ‌چیز ــ ایده‌ای خام و بدون پیشینهٔ کسب‌وکار ــ مراجعه کند و پارک یک ارزیابی اولیهٔ امکان‌سنجی انجام دهد. اما ایده‌ای را که هیچ فکر قبلی پشت آن نیست نمی‌پذیرد. حدود یک نفر از هر سه متقاضی پذیرفته می‌شود. دلیل رد بیشتر بقیه یکی است: درک روشنی ندارند که آیا اصلاً کسی حاضر است محصولشان را بخرد یا نه.

این غربالگری از چیزی که به نظر می‌رسد مهم‌تر است. حرف او صریح بود: بسیاری از بنیان‌گذاران فنی تصور می‌کنند ساخت محصول کار دشوار است و فروش را می‌توان بعداً انجام داد. به توصیف او، کار پارک این است که پیش از آنکه این فرض چند سال از عمر کسی را بگیرد، متوقفش کند.

دو ویژگی‌ای که موفقیت را بهتر پیش‌بینی می‌کنند

وقتی دربارهٔ معیارهای دیگرِ پذیرش پرسیدم، دو مورد را نام برد و دومی را مهم‌تر دانست. پیشینهٔ تحصیلی مرتبط در کسب‌وکار، کارآفرینی یا مهندسی کمک می‌کند، اما تعیین‌کننده نیست؛ بیشتر اعضای تیم خودش از مهندسی یا علوم انسانی آمده‌اند، نه رشته‌های کسب‌وکار. چیزی که ماندن فرد در برنامه را بهتر پیش‌بینی می‌کند، اشتیاق به رشد خودراهبر در افق پنج تا ده ساله است: توانایی پیشرفت بدون آنکه کسی مدام راهنمایی کند؛ چون یک نهاد دولتی با منابع محدود نمی‌تواند دست همه را بگیرد.

محصول واقعی، ساختمان نیست

او صریح گفت ارزش پیشنهادی فعلی پارک، دفتر یا بودجه نیست؛ تراکم و هم‌جواری است. شرکت‌های مستقر تجهیزات را از یکدیگر قرض می‌گیرند، از یک مخزن استعداد مشترک کارآموز می‌گیرند، در شبکه‌ای غیررسمی سرمایه‌گذار پیدا می‌کنند و به هم ارجاع کار می‌دهند؛ حتی وقتی خود پارک کاری نمی‌کند. برای نمونه، یک شرکت اسباب‌بازی دستگاه CNC را از همسایهٔ همان ساختمان می‌گیرد، ارزان‌تر و سریع‌تر از تهیهٔ بیرونی، چون نزدیکی رابطه را ممکن کرده است. او به همین دلیل یک طبقه را به برج ترجیح می‌داد: آدم‌ها اتفاقی همدیگر را می‌بینند، می‌پرسند روی چه کاری‌اند و مسئله‌ها به‌دنبال همان هم‌جواری حل می‌شوند، نه با جلسه‌ای که از قبل برنامه‌ریزی شده باشد.

او محدودیت‌های این مدل را هم پنهان نکرد. شرکت‌ها هیچ نقشهٔ راه رسمی دریافت نکرده‌اند؛ چیزی شبیه برنامهٔ دانشگاهی که روشن کند شرکت در مرحلهٔ پیش از رشد، سال اول یا دوم چه انتظاری دارد و در مقابل چه حمایتی می‌گیرد. محدودیت منابع باعث شده نتواند به چنین سازوکار شفافی متعهد شود. پیشنهادش برای آینده، قرارداد روشنی در زمان پذیرش است که دقیقاً مشخص کند شرکت چه می‌دهد و چه می‌گیرد، به‌جای رابطه‌ای ضمنی که غیررسمی و مداوم دوباره مذاکره می‌شود.

باوری دیگر را هم روشن بیان کرد: کمک‌هزینهٔ نقدی مستقیم به شرکت‌های نوپا معمولاً اشتباه است، به‌جز حمایت محدود و مشخصی مانند امکانات. از نظر او، پولی که خیلی زود واگذار شود می‌تواند شرکت جوان را کندتر کند، نه سریع‌تر.

جاهای خالی در زیست‌بوم

چند کمبود ساختاری به چشم آمد. اول، هیچ نقش واسطه‌گری رسمی وجود ندارد؛ کسی که میان شرکت‌ها بنشیند و مسئلهٔ فنی حل‌نشده را به متخصص بیرونی مناسب وصل کند. به گفتهٔ او، این کار در زیست‌بوم‌های بالغ‌تر استارتاپی وجود دارد اما اینجا تقریباً غایب است. مهارت کمیاب دیگری هم مطرح شد: توانایی کارکردن با مقررات موجود و استفاده از آن‌ها به نفع شرکت؛ نوعی تخصص جدا از واسطه‌گری که منطقه به‌اندازهٔ کافی در اختیار ندارد.

او به شکاف فرهنگی‌ای اشاره کرد که انتظارش را نداشتم. بیرون از تهران، میل محلی به کار مستقل و خصوصی قوی‌تر است؛ چیزی شبیه دیواری نامرئی در برابر همکاری. او تفاوت را مشخصاً به حوزهٔ کاری ربط داد: افراد هنری یا خلاق بیشتر جلسه می‌گذارند و با هم به اشتراک می‌گذارند، اما از تجربه‌اش افراد فنی و مهندسی کمتر چنین می‌کنند. این موضوع فرض تراکم را پیچیده می‌کند؛ قراردادن آدم‌ها در یک ساختمان به‌تنهایی همکاری نمی‌سازد. ترکیب افراد و عادت‌هایی که با خود می‌آورند اهمیت دارد.

وقتی پرسیدم شرکت‌ها معمولاً با چه مسئله‌ای سراغش می‌آیند، بهترین مثالش اصلاً فنی نبود. صاحب شرکتی را توصیف کرد که مجبور شده بود کارکنانی را اخراج کند که خودش با هزینهٔ واقعی آموزش داده بود و نمی‌دانست چطور چنین تصمیمی بگیرد یا آن را درست مدیریت کند. استخدام زیر فشار، انگیزه‌دادن به کارمند دشوار، طراحی مشوق‌ها و دانستن زمان و روش قطع همکاری، سؤال‌هایی‌اند که واقعاً پیش می‌آیند؛ بسیار بیشتر از مسائل صرفاً مهندسی.

شکافی که خودم مطرح کردم

دومین شکاف را مستقیم و بر اساس تجربهٔ شخصی‌ام مطرح کردم. از زمانی گفتم که خودم در پارک استارتاپی داشتم و با مسائلی روبه‌رو می‌شدم که آن موقع برایم عظیم بودند، اما احتمالاً برای کسی باتجربه مسئله‌هایی عادی به شمار می‌رفتند؛ از آن نوع که گفت‌وگویی پنج‌دقیقه‌ای با فرد درست حلشان می‌کند، اگر اصلاً دلیلی برای شکل‌گرفتن آن گفت‌وگو وجود داشته باشد.

گفتم چیزی شبیه جلسهٔ بحث موردی میان همتاها کم است: شرکتی مسئله‌ای زنده و حل‌نشده را پیش گروهی می‌آورد که با مسئله‌ای مشابه روبه‌رو شده‌اند، بازخورد فوری می‌گیرد و جلو می‌رود. نمونه‌ای ساختاری مشابه در میان دانشجویان مدرسهٔ کسب‌وکار هاروارد وجود دارد. این را مطرح کردم چون خودم نبودش را تجربه کرده بودم.

او فوراً موافقت کرد، گفت پارک چنین چیزی ندارد و باید داشته باشد. آنچه برایش جذاب بود نوع شکستِ این سازوکار بود: مسئلهٔ هماهنگی. فردی در همان ساختمان یک سال پیش همین مشکل را حل کرده، اما هیچ سازوکاری نیست که این دو نفر را به هم برساند. با توجه به حرف او که مسئلهٔ تکراری واقعی مدیریت آدم‌هاست، نه مهارت فنی، این پیشنهاد دقیقاً جور درمی‌آمد؛ گروهی از همتایان باتجربه می‌توانستند در یک بعدازظهر به چیزی پاسخ دهند که از توان مهندس یا واسطه بیرون است.

دربارهٔ نهاد عمومی

او دربارهٔ تنش ادارهٔ نهادی برای حمایت از نوآوری در ساختار دولتی صریح بود. طبق قانون، مدیریت این پارک‌ها باید بر عهدهٔ اعضای هیئت علمی باشد؛ محدودیتی که به نظرش واقعی است، چون افراد دارای تجربهٔ عمیق کارآفرینی یا جامعهٔ کسب‌وکار عملاً نه از روی انتخاب، بلکه با قانون از مدیریت کنار گذاشته می‌شوند. توصیه‌اش به کسی که میان کار دولتی و خصوصی در این حوزه مردد است نیز مستقیم بود: اگر هدف واقعاً حل مسئله است، بخش خصوصی را انتخاب کند؛ بخش عمومی با دیوارهای ساختاری روبه‌روست که تجربه به‌تنهایی نمی‌تواند از آن‌ها عبور کند.

برداشت من

این ایده که بحث موردی میان همتاها ــ همان سازوکاری که این سایت بر آن بنا شده ــ می‌تواند در یک مرکز رشد کاربرد داشته باشد، از شکافی واقعی در تجربهٔ خودم آمده بود؛ انتظار نداشتم آن‌قدر خوب پذیرفته شود. اما نکتهٔ بزرگ‌تر راه‌حل مشخص نبود؛ تعریف او از محصول واقعی یک مرکز رشد پس از کنارزدن بودجه و برندسازی بود: آیا شرایط حل مسئله میان همتایان را اصلاً ایجاد می‌کند؟ تراکم، شبکهٔ ارجاع غیررسمی و نزدیکی‌ای که بی‌برنامه‌ریزی به همکاری می‌رسد؛ و به همان اندازه، شناخت صادقانهٔ جاهایی که این مدل بی‌سروصدا شکست می‌خورد.

اگر ترکیب افراد نامناسب باشد، تراکم به‌تنهایی همکاری نمی‌آورد. اگر خیلی زود به شرکت نوپا پول بدهید، ممکن است کندش کند. بقیهٔ چیزها ــ دفتر، کمک‌هزینه و مأموریت رسمی ــ زیرساختی هستند که روی یک کارکرد واقعی قرار می‌گیرند. نهادی می‌تواند همهٔ آن‌ها را داشته باشد و باز هم در کار اصلی‌اش شکست بخورد، اگر سازوکاری نباشد تا پاسخ دشواری که یک بنیان‌گذار به دست آورده، به بنیان‌گذار بعدی که همان سؤال را دارد برسد.