در آستانهٔ شروع MBA در ۲۰۲۶، واقعاً چه فکری میکنم؟
شرطبندی در شرایط عدمقطعیت: اگر هوش مصنوعی ساختن را آسان کند، مزیت واقعی چه خواهد بود؟
متن اصلی به زبان انگلیسی نگاشته شده و نسخهٔ فارسی، توسط هوش مصنوعی ترجمه شده است.
دنیا ترسناک است. به این سرعتِ تغییر عادت نداریم. بیثباتی و نامعلومبودن آینده برای بسیاری از ما اضطرابآور است. اما عدهای از ما عدمقطعیت را میپذیریم و نمیگوییم: «نمیتوانم فردا را پیشبینی کنم، پس تسلیم میشوم.» میگوییم: بله، شرایط سریع عوض میشود، اما هنوز میتوانم با دانستههای امروز برای آینده برنامهریزی کنم.
و همینطور به فکر تحصیل در MBA افتادم.
مسئلهٔ تیم، آن زمان و امروز
از نظر من هوش مصنوعی تغییری بنیادین ایجاد کرده است. فرض کنید سال ۲۰۱۰ است و کسی ایدهای درخشان برای استارتاپ دارد. به چه چیزی نیاز دارد؟ چیزهای زیادی، اما یکی از مهمترینها تیمی متخصص است؛ شاید بعد از آن به سرمایه نیاز باشد. تصور کنید سرمایهگذارهای زیادی از من حمایت کنند اما تیم متخصصی برای انجام واقعی کار نداشته باشم.
اما حالا در سال ۲۰۲۶، هوش مصنوعی از پس طیف بسیار گستردهای از وظایف برمیآید. فکر میکنم در آغاز دوران استارتاپهای تکنفره هستیم. چرا؟ چون میتوان ایدهای داشت و هوش مصنوعی را به تیم خود تبدیل کرد.
هوش مصنوعی تبدیل ایدههای کسبوکار به چیزی واقعی را آسانتر کرده است. این همان جهتی است که حدس میزنم آینده به آن میرود: افراد زیادی که پیشتر امکان ادارهٔ کسبوکار نداشتند، حالا شاید توانایی کافی برای راهاندازی آن را پیدا کنند.
البته فقط تصوری از آینده است و ممکن است کاملاً متفاوت از آب درآید. بااینحال، فکر میکنم تعداد استارتاپهای تکنفره بیشتر میشود و افراد بدون تیم متخصص بزرگتری کسبوکار اداره میکنند.
MBA چه جایگاهی دارد؟
اینجاست که MBA وارد میشود.
در آیندهای که شاید برای انجام هر کاری به متخصصان جداگانه نیاز نداشته باشیم و استارتاپهای تکنفره رایجتر شوند، مزیت رقابتی چه خواهد بود؟
دقیقاً: دانستن اینکه چطور باید کسبوکاری را اداره کرد؛ متخصص کسبوکاربودن.
هوش مصنوعی ممکن است کار اجرایی را بسیار آسانتر کند، اما یک آماتورِ دارای ایدهٔ درخشان و هوش مصنوعی را با متخصص کسبوکاری مقایسه کنید که با کمک هوش مصنوعی شرکت میسازد. ابزار برای هر دو در دسترس است، اما لزوماً به یک شکل از آن استفاده نمیکنند.
به همین دلیل فکر میکنم MBA در آینده ارزشمند باشد؛ نهفقط برای کار در شرکتهای بزرگ، بلکه برای متمایزشدن در میان انبوه سازندگان آماتور استارتاپ.
شرطبندی زیر عدمقطعیت
اینجا در شرایط عدمقطعیت شرطبندی میکنم. نمیدانم هوش مصنوعی آیندهای را میسازد که تصور میکنم یا نه؛ هیچکس نمیداند.
اما اگر سناریوی من درست باشد و هوش مصنوعی شروع و ادارهٔ کسبوکار را بهطور چشمگیری آسان کند، میخواهم از کسانی باشم که آنقدر کسبوکار را عمیق میفهمند که از این تغییر بهره ببرند؛ نه اینکه فقط از هوش مصنوعی مثل یک کارمند استفاده کنند.
و اگر کاملاً اشتباه کنم؟ اگر هوش مصنوعی میلیونها شرکت تکنفره نسازد؟ شاید پیشرفت هوش مصنوعی کند شود، شاید مقررات همهچیز را تغییر دهد یا شاید آینده کاملاً متفاوت از تصور من باشد.
اما بسیاری از مهارتهایی که به دست میآورم در سناریوهای گوناگون همچنان مفید خواهند بود.
این جایگاهی است که انتخاب میکنم: نه پیشبینیای که مطمئنم درست از آب درمیآید، بلکه موضعی که اگر پیشبینیام غلط شد بتوانم از آن سازگار شوم.
پس این منم؛ در سال ۲۰۲۶ تحصیل MBA را آغاز میکنم.