چرا این پیامک به دست من رسید؟
تأملی دربارهٔ پیامک پیشنهادی نامرتبط، واحد تصمیمگیری مشتری و اینکه یک کارزار باید به چه کسانی برسد.
متن اصلی به زبان انگلیسی نگاشته شده و نسخهٔ فارسی، توسط هوش مصنوعی ترجمه شده است.
امروز از یک شرکت مخابراتی پیامکی دریافت کردم که به افرادی که هجدهمین سالگرد تولدشان را جشن میگیرند سیمکارت رایگان پیشنهاد میداد. اولین واکنشم این بود: چرا من؟ من ۱۸ ساله نیستم. خواهر یا برادری همسنوسالِ ۱۸ سال ندارم و هیچکدام از دوستان یا همکارانم هم ۱۸ ساله نیستند. پس چرا شرکت این پیامک را برای من فرستاد؛ و احتمالاً برای میلیونها نفر دیگر که در موقعیتی مشابهاند و حتی کسی را در اطرافشان ندارند تا از این پیشنهاد باخبر کنند؟
بعد شروع کردم از خودم سؤالهای کسبوکاری بپرسم. هزینهٔ این کارزار چقدر بوده؟ هر پیامک چقدر برای شرکت هزینه داشته و چه میزان درآمد ایجاد کرده است؟ آیا کارزار دستکم به نقطهٔ سربهسر رسیده؟ شاید رسیده و شاید نه. شاید شرکت دقیقاً میداند چه میکند و شاید هم نمیداند. امیدوارم که بداند! بااینحال، نمیتوانم از همان سؤال دست بردارم: اگر جزو مخاطبان هدف نیستم، چرا این پیامک را دریافت کردم؟
یادداشت رابرت جی. دولان با عنوان Note on Marketing Strategy دیدگاه مفیدی برای بررسی این موضوع، بهویژه در زمینهٔ ترویج و تبلیغات، ارائه میدهد. آنجا بود که برای نخستین بار با مفهوم «واحد تصمیمگیری» (DMU) آشنا شدم. وقتی شرکتی با یک بخش مشخص از بازار ارتباط برقرار میکند، باید در نظر بگیرد که افراد مختلفِ درگیر در تصمیم خرید، نقشها، نیازها و دیدگاههای متفاوتی دارند. بنابراین، برنامهٔ ارتباطی باید از روشهای مناسبی برای پاسخگویی به نیازهای خاص آنها استفاده کند. البته هر روش ارتباطی نقاط قوت و ضعف خودش را دارد.
پس یک راهبردپرداز بازاریابی خوب باید چند سؤال مهم دربارهٔ تصمیم خرید بپرسد. آغازگر کیست؛ کسی که نخست ایدهٔ خرید را مطرح میکند؟ تصمیمگیرنده کیست؛ کسی که تعیین میکند چه چیزی باید خریده شود؟ اثرگذار کیست؛ کسی که شاید تصمیم نهایی را نگیرد، اما میتواند بر آن اثر بگذارد؟ خریدار کیست؛ کسی که واقعاً پول محصول را میپردازد؟ و در نهایت، کاربر کیست؛ کسی که از محصول استفاده خواهد کرد؟
در ماجرای سیمکارتهای رایگان، دستکم در موقعیتی که توصیف کردم، من هیچکدام از این افراد نیستم. نه در بخش هدف بازار قرار میگیرم و نه در تصمیم خریدِ کسی که ممکن است واجد شرایط این پیشنهاد باشد نقش معناداری دارم. اگر فرض کنیم شرکت به دلیلی که از آن خبر نداریم عمداً این کار را نمیکند، چنین کاری میتواند هدررفت منابع و نشانهای از مشکل در راهبرد هدفگیری آن باشد.
وقتی شرکتی پیامک را برای شمار زیادی از مردم میفرستد، به این امید که بعضی از آنها اتفاقاً فردی را بشناسند که بهزودی ۱۸ ساله میشود، ممکن است برای دسترسی به افرادی هزینه کند که بعید است به نتیجهٔ موردنظر کمک کنند. برای چنین کارزاری میتوان رویکرد مستقیمتری را بررسی کرد. برای نمونه، ارائهدهندگانی هستند که شمارههای تلفن را با دریافت هزینه بر اساس بخشهای مختلف بازار دستهبندی میکنند. شرکت میتواند بهجای پرداخت هزینه برای دسترسی به مخاطبانی بیش از نیاز، مثلاً دانشجویان را هدف بگیرد و اعضای مرتبطِ واحد تصمیمگیری را شناسایی کند. حتی اگر نخواهد برای طراحی آگهیها یا روشهای ارتباطی متفاوت برای هر عضو DMU زمان و هزینهٔ بیشتری صرف کند، فرستادن پیشنهاد برای کاربران بالقوه منطقیتر از فرستادن آن برای کسانی است که ارتباط آشکاری با آنها ندارند.
این دام گاهی از چشم شرکتهای بزرگی دور میماند که منابع زیادی دارند، چون هزینهٔ هر پیامک بهتنهایی ناچیز به نظر میرسد. شاید حق با آنها باشد و کارزار، با وجود رسیدن به افرادی مثل من، سودآور باشد. اما بهنظر من مدیر بازاریابی خوب نباید با منابع شرکت قمار کند، هرقدر هم شرکت ثروتمند باشد. کارزار باید دلیل روشنی داشته باشد که چرا به چه کسانی میرسد؛ نه اینکه به این فرض تکیه کند که مقدار کمی پولِ هدررفته اهمیتی ندارد.