مطالعهٔ موردی

برگر کینگ و عادتی که واقعاً می‌فروخت

بررسی کمپین Whopper Detour و سازوکاری که زیرِ یک حرکت وایرال پنهان بود.

۴ دقیقه مطالعه
استراتژی

متن اصلی به زبان انگلیسی نگاشته شده و نسخهٔ فارسی، توسط هوش مصنوعی ترجمه شده است.

این نوشته را پیش از شروع MBA، با تمرین روش مطالعهٔ موردی به‌تنهایی نوشتم: از هوش مصنوعی خواستم مسئله را مرحله‌به‌مرحله ارائه کند، در هر مرحله تحلیل خودم را ثبت کردم و بعد نتیجهٔ واقعی را با آن سنجیدم. به این روش می‌گویم بررسی سردِ مورد.

در سال ۲۰۱۸، برگر کینگ تخفیفی با سازوکاری عجیب اجرا کرد: ووپر فقط یک سنت قیمت داشت، اما پیشنهاد زمانی فعال می‌شد که تلفن مشتری نزدیک مک‌دونالد را نشان می‌داد. اپلیکیشن برگر کینگ این موقعیت را با حصار جغرافیایی تشخیص می‌داد. مشتری برای استفاده از تخفیف باید از مک‌دونالد خارج می‌شد و به شعبهٔ برگر کینگ می‌رفت.

مطالعه چهار هدف را مطرح می‌کرد: دانلود اپ، جلب توجه، افزایش مراجعه به فروشگاه و بهبود محبوبیت برند. پرسش این بود که چرا وصل‌کردن پیشنهاد به شعبه‌های رقیب، از وصل‌کردن آن به شعبه‌های خود برگر کینگ بهتر بود.

پرسش محوری

وقتی یک پیشنهاد تبلیغاتی رفتار فیزیکی مردم را در شرایط واقعی تغییر می‌دهد، آیا این برد ماندگارتر از کاری است که فقط آن‌ها را می‌خنداند و وادار به اشتراک‌گذاری می‌کند؟

ایده‌های کلیدی

لایهٔ نخست روشن بود: هدف‌گرفتن مک‌دونالد کارزار را خبری می‌کرد، کاری که تخفیف غذا در رستوران خود برند نمی‌توانست انجام دهد. کسی دربارهٔ تخفیف یک زنجیره برای محصولات خودش خبر نمی‌نویسد.

لایهٔ دوم خودِ تغییر مسیر بود. هرکسی که اعلان را دنبال می‌کرد، عملاً رفتن از مک‌دونالد به برگر کینگ را تمرین می‌کرد. این فقط تخفیف نبود؛ عادت «وقتی به مک‌دونالد فکر می‌کنم، جای دیگری بروم» را می‌ساخت و این محرک پس از پایان قیمت یک‌سنتی هم باقی می‌ماند.

بعد نوبت بازده بود. مطالعه از بازده ۳۷ به ۱ می‌گفت. پاسخ اولیه‌ام این بود که مشتریان هنگام حضور در فروشگاه چیزهای دیگری هم می‌خرند. ایده درست بود، اما سازوکارش نام دارد: «محصول زیان‌دهِ جاذب مشتری». شرکت یک قلم را با زیان زیاد می‌فروشد تا مشتری وارد فروشگاه شود؛ چون تقریباً کسی همبرگر را تنها سفارش نمی‌دهد، سیب‌زمینی و نوشیدنی حاشیهٔ سود را تأمین می‌کنند.

در یک نکته، اعتبار را به عامل اشتباهی دادم. گفتم قیمت یک‌سنتی باعث دانلود اپ شد؛ اما روش ارائهٔ پیشنهاد این کار را کرد. همبرگر ارزان به‌تنهایی کسی را وادار به نصب اپ نمی‌کند، ولی تخفیفی که فقط از راه حصار جغرافیاییِ درون اپ فعال شود، چرا. قیمت توجه می‌گیرد و سازوکار، اقدام را ناگزیر می‌کند.

در طول کارزار، اپلیکیشن به پربارگیری‌ترین اپ کشور تبدیل شد و طی ۹ روز ۱٫۵ میلیون بار دانلود شد. فروش موبایلی سه برابر شد و پس از پایان کارزار هم حدود دو برابر ماند. عدد دوم مهم‌تر است: بخشی از شکارچیان تخفیف به مشتریان تکراری موبایلی تبدیل شدند؛ نتیجه‌ای متفاوت از موجی وایرال که زود فروکش می‌کند.

جمع‌بندی من

پوشش رسانه‌ای سه عامل را با هم آمیخت: خبری‌بودن هدف‌گرفتن رقیب، اقتصاد محصول زیان‌دهِ جاذب مشتری و تغییر مسیر فیزیکی. فقط عامل سوم توضیح می‌دهد چرا فروش پس از پایان کارزار بالا ماند؛ دو عامل اول توضیح می‌دهند چرا مردم یک بار آمدند.

پیوندها

این مورد همان الگویی را دنبال می‌کند که در Pepsi A.M.، Heinz، Real Burger World و ESPN دیدیم: برداشتی خوش‌بیان می‌تواند کمتر از آنچه به نظر می‌رسد توضیح دهد. اینجا درس دیگری هم هست: دانستن اینکه چیزی جواب می‌دهد با دانستن اینکه کدام جزء مسئول نتیجه است فرق دارد.

پرسش‌هایی که هنوز دارم

پیش از اجرای کارزار چطور بفهمم سازوکارش رفتار را برای همیشه تغییر می‌دهد یا فقط تا وقتی تخفیف هست؟ وقتی چند سازوکار در کارند، چند بار تشخیص عامل اشتباه نادیده گرفته می‌شود چون عدد کلی همچنان خوب به نظر می‌رسد؟

نگاه پایانی

نکتهٔ ماندگار برای من شکل‌گیری عادت است؛ چیزی که اغلب زیر عنوان «حرکت بامزه و روابط عمومی خوب» گم می‌شود. تبلیغی که بارها رفتار فیزیکی مردم را تغییر دهد، از تبلیغی که فقط خنده و بازنشر می‌سازد ارزشمندتر است، حتی اگر تیتر خبری هر دو یکسان باشد.