گفت‌وگوها

اقتصاد کلان یکسان، کسب‌وکارهای متفاوت

درس‌هایی از گفت‌وگو با بنیان‌گذار یواسپیس دربارهٔ تمرکز، فروش زودهنگام، بازارهای دوسویه، اقتصاد کلان و ساخت کسب‌وکار در شرایط عدم‌قطعیت.

۵ دقیقه مطالعه
استراتژیمالیکارآفرینی

متن اصلی به زبان انگلیسی نگاشته شده و نسخهٔ فارسی، توسط هوش مصنوعی ترجمه شده است.

درس‌هایی از گفت‌وگو با بنیان‌گذار یواسپیس

امروز گفت‌وگوی ارزشمندی با دکتر حسین مرادی، بنیان‌گذار یواسپیس، داشتم. Uspace.ir پلتفرمی آنلاین برای پیدا کردن و رزرو اقامتگاه‌های بوم‌گردی، هتل‌های سنتی و اقامتگاه‌های محلی در سراسر کشور است. نکته‌هایی که از این گفت‌وگو گرفتم برایم بسیار آموزنده بود.

ابتدا از سه سالی گفت که خودش آن را «دورهٔ سوءتغذیه» می‌نامید؛ زمانی که فروش برای ادامهٔ کسب‌وکار کافی نبود. او به اشتباهی اشاره کرد که آن زمان مرتکب شدند: پیش از آنکه پایه‌های شرکت محکم شود، دامنهٔ فعالیتش را گسترش دادند. این رفتار را به ذهنیت مهندسی و دانشگاهی هم پیوند داد: تلاش برای ساخت محصولی جامع که به درد همه بخورد، به‌جای حل بسیار خوب یک مسئلهٔ مشخص.

آن‌ها اشتباه را شناختند و روی یک حوزه تمرکز کردند: اقامتگاه‌های بوم‌گردی؛ بازاری با ظرفیت رشد و رقابت کمتر از بخش‌های شلوغ‌تر. او گفت پس از سه سال و با تمرکز بر بوم‌گردی، آن دوره پایان یافت. اما مسئلهٔ دیگری سر برآورد: مشکل مرغ و تخم‌مرغ. برای جذب عرضه‌کننده به مشتری نیاز داشتند و برای جذب مشتری به عرضه‌کننده. راه‌حلشان جالب بود: شبکهٔ بزرگی از اقامتگاه‌ها ساختند، کاربران را از راه جست‌وجو جذب کردند و سپس میان آن‌ها و میزبانان ارتباط برقرار کردند. نکته برای من تاکتیک مشخص نبود، بلکه اصل پشت آن بود: وقتی کسب‌وکار به دو سوی بازار وابسته است، گاهی باید شرایط حضور یک سمت را فراهم کرد، پیش از آنکه سمت دیگر دلیلی برای مشارکت داشته باشد.

با اینکه پس از سه سال رشد آغاز شد، او گفت نبود راهنمایان متخصصی که بتوانند کمکشان کنند برایشان دشوار بود. اگر چنین راهنمایی‌ای در دسترس بود، شاید آن سه سال به‌شدت کوتاه می‌شد. از او پرسیدم اگر امروز و با تجربهٔ گذشته دوباره شروع می‌کرد چه می‌کرد. گفت فروش را خیلی زودتر آغاز می‌کرد. استارتاپ‌ها نباید فروش را عقب بیندازند؛ باید هرچه زودتر وارد بازار شوند، چون فروش فقط راهی برای کسب درآمد نیست، یکی از عملی‌ترین ابزارهای یادگیری است. صحبت با مشتریان، تلاش برای فروش و دیدن واکنش واقعی مردم چیزهایی می‌آموزد که برنامه‌ریزی به‌تنهایی نمی‌تواند.

با رشد شرکت، مشکلات بزرگ‌تری هم آمد: رقبایی با منابع مالی بسیار بیشتر. بعضی از آن‌ها از یواسپیس جلو افتادند و بعضی با وجود پول بیشتر شکست خوردند. از نظر او، یکی از علت‌ها این بود که برخی پیش از شناخت تقاضای بازار، پول زیادی صرف بازاریابی می‌کردند. پول بیشتر مزیت است، اما دانستن اینکه کجا و چرا خرج شود به همان اندازه اهمیت دارد. او همچنین گفت چیزی فراتر از پول و فناوری به‌سادگی به دست نمی‌آید: رابطهٔ بلندمدت و اعتماد میزبانان اقامتگاه.

یک اقتصاد کلان، اما کسب‌وکارهای متفاوت

یکی از نکته‌های جالب برایم تفاوت نگاه او به اقتصاد کلان و خرد بود. به گفتهٔ او، بسیاری از افراد باتجربه در کسب‌وکار این دو را با هم اشتباه می‌گیرند: فضای منفی اقتصاد کلان را می‌بینند و نتیجه می‌گیرند اقتصاد خرد هم محکوم به شکست است. اما این لزوماً درست نیست؛ کسب‌وکارهای زیادی در دوران بحران اقتصاد کلان درآمد بیشتری به دست می‌آورند. معنایش این نیست که اقتصاد کلان اثری ندارد، بلکه اثر آن برای همهٔ کسب‌وکارها یکسان نیست.

او اضافه کرد بعضی مشاوران با دیدن وضعیت اقتصاد کلان، برای همهٔ استارتاپ‌ها یک نسخهٔ مشابه می‌پیچند. محیط کلان مهم است، اما باید خود کسب‌وکار، مشتریان، اقتصاد آن و جایگاهش در بازار را جداگانه شناخت.

مشاور پیش از به‌کارگیری چارچوب باید کسب‌وکار را بفهمد

این نکته برایم مهم بود، چون به مشاوره علاقه دارم. بسیار آسان است که با چارچوب آشنایی سراغ یک شرکت برویم و بخواهیم وضعیتش را در آن جا دهیم. اما چارچوب باید به فهم کسب‌وکار کمک کند، نه اینکه جای فهمیدن آن را بگیرد. شرایط اقتصادی یکسان می‌تواند برای شرکت‌های مختلف نتیجه‌های کاملاً متفاوتی داشته باشد. پس پیش از پرسیدن «از کدام چارچوب استفاده کنم؟» شاید بهتر باشد بپرسم: «درون این کسب‌وکار واقعاً چه می‌گذرد؟»

درس دیگری که از گفت‌وگو گرفتم فنی نبود، شخصی‌تر بود. مدیرعامل تأکید داشت خواندن، مطالعه و جمع‌آوری دانش ارزشمند است، اما خودبه‌خود شجاعت تصمیم‌گیری نمی‌سازد. شجاعت را شبیه عضله می‌دانست: با پذیرفتن مسئولیت، ورود به موقعیت‌های ناآشنا، تصمیم‌گرفتن و یادگرفتن از پیامدها رشد می‌کند. بالاخره باید از آماده‌شدن برای عمل‌کردن دست کشید و واقعاً دست به کار شد.

شاید شخصی‌ترین بخش گفت‌وگو دربارهٔ چیزی بود که کارآفرینی در نهایت به انسان می‌دهد. بازده مالی بخشی از معادله است، اما مدیرعامل از رابطه‌هایی گفت که در مسیر ساخته می‌شوند، آدم‌هایی که ملاقات می‌کنی، تجربه‌هایی که به دست می‌آوری و معنایی که ساختن چیزی می‌تواند داشته باشد. این حرف نگاهم را به مسیر تغییر داد. کسب‌وکار ارزش مالی می‌سازد، اما ساختن آن می‌تواند ارزش انسانی هم بیافریند: رابطه، تجربه، چشم‌انداز و شبکه‌ای از آدم‌هایی که شاید در غیر این صورت هرگز نمی‌دیدیم. شاید همین است که کارآفرینی را حتی وقتی نتیجهٔ مالی نامعلوم است معنادار نگه می‌دارد.